Ο Julien περιγράφει τη δημιουργική διαδικασία για τα φωτογραφικά του πρότζεκτ που σηματοδότησαν την καριέρα του, όπως το Greeting from Mars (Χαιρετίσματα από τον Άρη), το After Lights Out (Αφού κλείσουν τα φώτα) και το τελευταίο του, το L'île Aux Libellules (Η νήσος με τις λιβελούλες), χάρη στο οποίο κέρδισε διεθνή αναγνώριση. Τώρα, επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτά: φωτογραφίζει και επεξεργάζεται τις εικόνες, έπειτα τις παρουσιάζει στο κοινό, πρώτα διαδικτυακά και έπειτα σε εκθέσεις και βιβλία.

Φυσικά, δεν ήταν πάντα έτσι. "Ξεκίνησα σαν τους περισσότερους", και αναλύει, "φωτογραφίζοντας αναμνήσεις, φίλους και συγγενείς. Σύντομα όμως θέλησα να εκφράσω κάτι περισσότερο. Να διηγηθώ μια ιστορία, να μη λειτουργώ μόνο καταγραφικά."

Ξεκίνησε να δουλεύει το 2011 με μια Sony α99 και από τότε δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Ο Julien φωτογράφισε το πιο πρόσφατο πρότζεκτ του, με την ονομασία L'île aux libellules (Η νήσος με τις λιβελούλες), στην Ιαπωνία. Χρειάστηκαν δύο χρόνια και τέσσερα ταξίδια για να ολοκληρωθεί. Καθώς γύριζε τη χώρα, συνειδητοποίησε ότι "οι περισσότερες εγκαταστάσεις βρίσκονταν στις παρυφές των νησιών. Όταν διασχίζεις τη μέση τους, είναι μια νεκρή ζώνη. Δεν μένουν πολλοί άνθρωποι εκεί και βλέπεις τα κτίρια να τα διεκδικεί η φύση. Σε ωθεί να επανεξετάσεις τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και πώς αυτή αλλάζει".

Τα εγκαταλελειμμένα βιομηχανικά απομεινάρια και άλλα σημάδια πολιτισμού που καταβροχθίζονται αργά και ανήλεα από τη φύση φιγουράρουν στο έργο του L'île aux libellules (Η νήσος με τις λιβελούλες), δημιουργώντας έναν σκοτεινό, δυστοπικό κόσμο που παραπέμπει σε διηγήματα επιστημονικής φαντασίας. Όπως ένας καλός αφηγητής, συχνά συνδυάζει παράταιρα στοιχεία και δημιουργεί ένα συνεκτικό σύνολο.

Για παράδειγμα, παρόλο που δείχνουν ομοιόμορφες, οι φωτογραφίες δεν τραβήχτηκαν στο ίδιο μέρος, ούτε καν την ίδια εποχή.

Πώς λοιπόν ο εξοπλισμός Sony Alpha βοηθάει τον Julien; Μετά την α99, ανακάλυψε τη σειρά α7R. Αν και θα περιμέναμε από έναν φωτογράφο να μας πει ποιες τεχνολογίες ξεχωρίζουν για τη δουλειά του, εκείνος έχει μια πιο καλλιτεχνική θεώρηση. Για τον Julien, το ατού της μηχανής είναι ό,τι δεν κάνει.

"Ως καλλιτέχνης", εξηγεί, "νομίζω ότι πρέπει να ξεχάσεις τη μηχανή… να τη χρησιμοποιείς χωρίς καν να τη σκέφτεσαι. Και εδώ είναι το πρόβλημα: μόνο μερικές μηχανές σε αφήνουν να το κάνεις αυτό". Και συνεχίζει, "η σειρά α7R αντιδρά τόσο γρήγορα και λειτουργεί τόσο διαισθητικά που με διευκολύνει να επικεντρωθώ σε ό,τι προσπαθώ να πετύχω και όχι στον εξοπλισμό μου. Είναι τόσο ελαφριά που δεν τη νιώθω καν και αποκρίνεται τόσο γρήγορα που είμαι πάντα έτοιμος να φωτογραφίσω σε κλάσματα δευτερολέπτου".

Όταν πρόκειται για το έργο του Julien, δεν ξέρει ποτέ πού θα βρει έμπνευση για τις φωτογραφίες του. Περιφέρεται διαρκώς, προσπαθώντας να βρει την τέλεια σκηνή για να την αποτυπώσει.

"Έχω τη μηχανή κοντά μου, για να αντιδρώ σε στιγμές που διαρκούν λίγα μόλις δευτερόλεπτα, οπότε ο χρόνος απόκρισης είναι ζωτικής σημασίας". Για τον ίδιο λόγο, επιλέγει να φωτογραφίζει με γρήγορα ζουμ, συχνά βάζοντας τον φακό G Master 70-200 mm f/2,8 σε ένα σώμα και τον φακό G Master 24-70 mm f/2,8 σε άλλο, "ώστε να είμαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο".

Ο Julien βασίζεται επίσης στην τεράστια ανάλυση και την εξαιρετική ποιότητα εικόνας της σειράς α7R. Πρόκειται για εξαιρετικά σημαντικό παράγοντα όταν οι φωτογραφίες του εκτίθενται εκτυπωμένες.

Επιστροφή στη δημιουργική διαδικασία, στο προγραμματισμένο και μη προγραμματισμένο ταξίδι. Για τον Julien, μπορεί να χρειαστούν μήνες ή και χρόνια για να μεταβεί από την ιδέα στο ολοκληρωμένο έργο, αντιμετωπίζοντας εκπλήξεις και αλλαγές κατεύθυνσης στην πορεία, αλλά πρωτίστως σκληρή δουλειά και αφοσίωση.

"Η διαδικασία της φωτογράφισης έχει να κάνει με την αναζήτηση σκηνών που διηγούνται την ιστορία", εξηγεί, "έπειτα, η διαδικασία της επεξεργασίας μπορεί να είναι ψυχοφθόρα επειδή έχεις 50 ή 60 φωτογραφίες και πρέπει να επιλέξεις 20. Πρέπει να βρεις τις πιο δυνατές, αυτές που θα πάνε την ιστορία παραπέρα. Αλλά σε κάποιο σημείο, πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω. Να δεις τι δουλεύει και τι όχι".

Και συνεχίζει, "Αν το ζητάει η ιστορία, ίσως χρειαστεί να αλλάξεις κάτι ή να ξεκινήσεις από την αρχή. Είναι σαν να βουτάς στη θάλασσα. Όταν έχεις το κεφάλι κάτω από το νερό, στη μέση της διαδικασίας, δεν βλέπεις το σύνολο, οπότε σε κάποιο σημείο πρέπει να αναδυθείς για αέρα, να ρίξεις μια ματιά και να επιστρέψεις μετά".