Στο πέρασμα της ιστορίας, οι καλλιτέχνες πάντα γοητεύονταν από τις Άλπεις. Η πιο εξιστορημένη οροσειρά της Ευρώπης εκτείνεται σε μήκος 1200 χιλιομέτρων από τη Νίκαια στο δυτικό άκρο της έως την Τεργέστη και τη Βιέννη στα ανατολικά, χαράσσοντας με ορμή τον ουρανό πάνω από το Μονακό, τη Γαλλία, την Ελβετία, την Ιταλία, το Λιχτενστάιν, τη Γερμανία, την Αυστρία και τη Σλοβενία. Ο ειδικός στα ορεινά τοπία Maciej Pesko μοιράζεται αυτό το πάθος. «Η σιωπή των Άλπεων καταπραΰνει την ψυχή, αλλά κάθε ματιά στις κορυφές κάνει επίσης την καρδιά να χτυπάει πιο γρήγορα», λέει ο ίδιος. «Αυτά είναι μέρη που εμπνέουν ταπεινότητα και δέος – νιώθεις σαν επισκέπτης μπροστά σε κάτι μεγαλύτερο».

Βετεράνος σε πολλές τοποθεσίες της οροσειράς, συμπεριλαμβανομένων «των αιχμηρών, κάθετων ασβεστολιθικών Δολομιτών, της ερημιάς και της αρχέγονης τραχύτητας των Ιουλιανών Άλπεων και της αρμονίας μεταξύ της αδάμαστης φύσης και της ανθρώπινης παρουσίας στις Αυστριακές Άλπεις», μόλις πρόσφατα, στις Ελβετικές και Γαλλικές Άλπεις, συνειδητοποίησε, όπως λέει, το πραγματικό μεγαλείο αυτών των τοπίων. «Σε αυτές τις περιοχές», τονίζει, «υπάρχουν απόκρημνες γρανιτένιες κορυφές, καταπράσινες κοιλάδες, παγετώνες που κατεβαίνουν κατευθείαν σε αλπικές λίμνες… σε εκπλήσσουν με την ποικιλομορφία τους». Πώς, λοιπόν, αποτυπώνει το δράμα και την ενέργεια με τη φωτογραφική του μηχανή; «Το πρώτο πράγμα είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι τα βουνά είναι απρόβλεπτα», εξηγεί ο Maciej. «Πρόκειται για μέρη όπου το φως μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή και ο καιρός μπορεί να δημιουργήσει ένα εντελώς νέο σενάριο. Είναι εξίσου απαιτητικά φωτογραφικά όσο και σωματικά». Η απάντηση, λέει, είναι «υπομονή και ανοιχτή προσέγγιση. Τα βουνά θα σε καθοδηγήσουν – απλά πρέπει να περιμένεις το φως που αποκαλύπτει τον χαρακτήρα τους».

«Από τεχνική άποψη, βοηθάει να σκεφτόμαστε σε στρώματα», συνεχίζει, «με το προσκήνιο, το μεσαίο πεδίο και το φόντο». Αυτό δημιουργεί βάθος, όπως και το να οδηγείται το μάτι βαθύτερα μέσα στο πλαίσιο, χρησιμοποιώντας μονοπάτια, κορυφογραμμές ή ρυάκια. Ο συγχρονισμός είναι επίσης σημαντικός επειδή τα βουνά συχνά δείχνουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα κατά την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα, όταν το φως αναδεικνύει την υφή τους, η αντίθεση είναι πιο απαλή και τα σύννεφα ή η ομίχλη απλοποιούν το σχήμα τους ή τονίζουν το ύψος τους». Φωτογραφίζοντας με τη Sony Alpha 6700, τρεις από τις πρόσφατες αγαπημένες του φωτογραφίες αναδεικνύουν διαφορετικές τεχνικές και επιλογές φακών. Η πρώτη, «μια εικόνα της κορυφής του Λευκού Όρους που υψώνεται πάνω από ανθισμένα πολύχρωμα ρείκια, είναι γεμάτη αντιθέσεις», αναφέρει. «Εδώ χρησιμοποίησα την ευρύτητα του φακού Sony E 11 mm f/1.8 για να προσθέσω βάθος και να τραβήξω τον θεατή στη σκηνή, καθώς και τη λειτουργία Focus Bracket (Οριοθέτηση εστίασης) της Alpha 6700 που μου επέτρεψε να δημιουργήσω μια εικόνα που είναι απόλυτα ευκρινής από κάθε πλευρά».

Η δεύτερη δείχνει τον Matterhorn το σούρουπο. «Εδώ, το φως ήταν το κλειδί», εξηγεί ο Maciej. «Μόλις λίγα λεπτά μετά το ηλιοβασίλεμα, οι τελευταίες ακτίνες έβαψαν την κορυφή κόκκινη. Η έκθεσή μου έπρεπε να είναι ακριβώς σωστή για να αποτυπώσω τη διακριτική λάμψη χωρίς να χάσω τις λεπτομέρειες στη σκοτεινή κοιλάδα από κάτω, οπότε χρησιμοποίησα την αυτόματη οριοθέτηση έκθεσης (bracketing) της φωτογραφικής μηχανής φροντίζοντας να μη χαθεί καμία από τις τονικότητες».

Η τρίτη δείχνει ένα αλπικό δάσος τυλιγμένο στην ομίχλη. «Πρόκειται για την ατμόσφαιρα μιας βροχερής ορεινής ημέρας», εξηγεί. «Τα σύννεφα κάλυπταν τις κοντινές κορυφές, αλλά πρόλαβα την τέλεια στιγμή όταν άνοιξαν αρκετά για να αποκαλύψουν το φυσικό περίγραμμα της βουνοπλαγιάς και τις λεπτές τονικές μεταβάσεις της. Αυτή τη φορά, χρησιμοποίησα τον φακό Sony E PZ 18-105 mm f/4 G OSS στα 105 mm, ένα είδος εστιακής απόστασης που μπορεί να απομονώσει ένα κομμάτι του τοπίου και να τονίσει την ατμόσφαιρα».

Ο συνδυασμός αυτών των φακών «προσφέρει τεράστια ευελιξία στα βουνά», συνεχίζει ο Maciej. Ο φακός των 11 mm μου επιτρέπει να αποτυπώνω ευρείες προβολές και να συμπεριλαμβάνω τα προσκήνια ώστε να δίνω την αίσθηση του χώρου και της κλίμακας, αλλά η ενσυνείδητη σύνθεση είναι το κλειδί. Πρέπει να βεβαιωθείς ότι έχεις ένα ισχυρό προσκήνιο για να καθοδηγήσεις τον θεατή και ο φακός πρέπει να χρησιμοποιείται αν είναι δυνατόν απολύτως οριζόντια, αλλιώς οι εικόνες μπορεί να φαίνονται αφύσικες. Τα 18-105 mm μου επιτρέπουν να δίνω προτεραιότητα σε μακρινές λεπτομέρειες, όπως το φως σε μια κορυφή ή η υφή ενός παγετώνα, καθώς και να συμπιέζω τα στρώματα δημιουργικά. Μαζί, καλύπτουν σχεδόν όλες τις ανάγκες μου». Εν τω μεταξύ, η Alpha 6700 έχει γίνει η πρώτη επιλογή του Maciej για ορεινές λήψεις. «Εκτός από τις λειτουργίες που ήδη ανέφερα, λατρεύω την ταχύτητα και την ακρίβεια της αυτόματης εστίασης, η οποία σε γρήγορα μεταβαλλόμενο φωτισμό κάνει τεράστια διαφορά», εξηγεί ο Maciej. «Και η ποιότητα εικόνας της είναι εκπληκτική, ακόμη και σε υψηλότερα ISO, τα οποία χρειάζομαι συχνά σε δύσκολο φωτισμό».

«Το μέγεθος της φωτογραφικής μηχανής είναι επίσης ένα πραγματικό πλεονέκτημα», συνεχίζει ο Maciej. «Το μικρότερο σώμα σημαίνει λιγότερο βάρος στο σακίδιο και κάθε γραμμάριο έχει σημασία όταν κάνεις πολύωρη ανάβαση με όλο τον υπόλοιπο εξοπλισμό, τις προμήθειες και το κιτ ασφαλείας. Αλλά από την εμπειρία μου, το μικρότερο μέγεθος δεν σημαίνει υποβάθμιση της ποιότητας των αποτελεσμάτων. Στην πραγματικότητα, ανοίγει δυνατότητες που διαφορετικά θα ήταν απρόσιτες. Κατά τη γνώμη μου, είναι πραγματικά εξαιρετικός εξοπλισμός». Με περισσότερα ταξίδια στις Άλπεις να έπονται, ο Maciej αισθάνεται τη σύνδεσή του να μεγαλώνει. «Όπως όλοι οι φωτογράφοι τοπίου, θέλω να αποτυπώσω τα βουνά σε κλασικές, καρτ ποστάλ λήψεις, αλλά θέλω επίσης να τα μελετήσω με έναν πιο προσωπικό τρόπο. Θέλω να αφιερώσω περισσότερο χρόνο κάτω από κάθε κορυφή και να γνωρίσω τον χαρακτήρα της. Και τώρα έχω την ιδανική φωτογραφική μηχανή και τους φακούς για να το κάνω».