Η μοίρα είχε διαμορφώσει την καριέρα του Πορτογάλου φωτογράφου Gonçalo Delgado πριν αυτός γνωρίσει καν τον εαυτό του. «Μεγάλωσα σε μια οικογένεια φωτορεπόρτερ», θυμάται ο Gonçalo, «και ο αδερφός μου ήταν επίσης μουσικός. Περιτριγυριζόμουν από ποιοτική μουσική και ποιοτικές φωτογραφίες από πολύ μικρός. Ακόμη θυμάμαι τον εαυτό μου να διαλέγει το μουσικό άλμπουμ που ήθελα να βάλω στο Sony Discman μου.»

Έχοντας αυτή την επιρροή από την οικογένειά του, το επόμενο φυσικό βήμα για τον Gonçalo ήταν να βγει έξω με τη φωτογραφική μηχανή του και να αρχίσει να φωτογραφίζει τοπικά συγκροτήματα. «Ήρθα σε επαφή με τον αντεργκράουντ κόσμο του ροκ και του metal και επικεντρώθηκα στη φωτογράφιση αντεργκράουντ συναυλιών σε μικρά κλαμπ, που ήταν ασφυκτικά γεμάτα. Δεν υπήρχαν ειδικοί χώροι για φωτογράφιση, οπότε στεκόμουν στη μέση των Mosh Pit!»

Από το 2004, η φωτογραφία συναυλιών του Gonçalo εξελίσσεται σύμφωνα με την εξέλιξη της τεχνολογίας στον τομέα των φωτογραφικών μηχανών. Η πρώτη του φωτογραφική μηχανή Sony ήταν η πρώτη Alpha 7 και του άρεσε πολύ να χρησιμοποιεί τους vintage φακούς με μη αυτόματη εστίαση. «Όλα αυτά τα χρόνια έχω κάνει φωτογράφιση με σχεδόν όλες τις φωτογραφικές μηχανές της Sony και επί του παρόντος χρησιμοποιώ την Alpha 1, την Alpha 7C II και την Alpha 9 II της Sony.»

Το καθολικό κλείστρο της Alpha 9 III είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το έργο του Gonçalo. «Παλιά, είχαμε πάντα προβλήματα με το τρεμόπαιγμα λόγω της συχνότητας της πηγής φωτός στις φωτογραφικές μηχανές χωρίς καθρέφτη, ακόμη και στις DSLR. Όλα τα φώτα είναι πλέον LED και η ρύθμιση της συχνότητάς τους είναι περίπλοκη. Η Alpha 9 III, ιδιαίτερα το καθολικό φίλτρο, αλλάζει τα πάντα.»

Παρόλο που η Alpha 9 II είναι η αγαπημένη του φωτογραφική μηχανή, ο Gonçalo εκτιμά την υψηλή ανάλυση της Alpha 1, ειδικά όταν φωτογραφίζει το συγκρότημα πάνω στη σκηνή από την πλευρά του πλήθους. «Λατρεύω την Alpha 1», εξηγεί ο Gonçalo, «διότι μπορώ να κάνω λήψεις από απόσταση με τον φακό FE 70-200 mm f/2.8 GM OSS II ή τον φακό FE 400 mm f/2.8 GM OSS, ενώ μπορώ επίσης να κροπάρω ακόμη περισσότερο αν χρειάζεται.»

Αν και έχει πάντα έναν τηλεφακό στη διάθεσή του, ο Gonçalo λατρεύει τις λήψεις με σταθερούς φακούς, έχοντας μια ιδιαίτερη προτίμηση στους ευρυγώνιους φακούς. «Ο αγαπημένος μου φακός για φωτογράφιση συναυλιών είναι ο FE 14 mm f/1.8 GM. Το ότι είμαι ψηλός με βοηθά να φωτογραφίζω τη σκηνή από ασυνήθιστα σημεία. Μου αρέσει να απαθανατίζω την αίσθηση του να βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή. Άλλοι φωτογράφοι βασίζονται στον φακό 70-200 mm, ο οποίος είναι υπέροχος για μεγαλύτερες σκηνές, αλλά το ιδανικό κιτ για μένα είναι οι φακοί FE 14 mm f/1.8 GM, FE 50 mm f/1.2 GM και FE 135 mm f/1.8 GM της Sony.»

Ωστόσο, ο νέος φακός FE 28-70 mm f/2 GM έχει εντυπωσιάσει τον Gonçalo. «Είμαι ερωτευμένος με αυτόν τον φακό! Πρόσφατα, φωτογράφισα μια συναυλία χρησιμοποιώντας την Alpha 1 σε συνδυασμό με τον φακό 14 mm για ευρυγώνιες λήψεις και ευελιξία όσον αφορά το κροπάρισμα, καθώς και την Alpha 7R V σε συνδυασμό με τον φακό 28-70 mm. Η πολυχρηστικότητά του με άφησε άφωνο.»

Είναι φυσικό να υποθέσει κανείς ότι η φωτογράφιση μιας ζωντανής συναυλίας είναι μια διαδικασία που εμπεριέχει αντίδραση, αλλά η προετοιμασία αποτελεί το κλειδί για το έργο του Gonçalo. Αυτό αφορά ακόμη και τον φωτισμό σε συγκεκριμένους χώρους, «όταν γνωρίζω ότι ο χώρος δεν έχει καλό φωτισμό, έχω συνήθως μαζί μου τους φακούς f/1.2 και f/1.4, οπότε έχω πάντα φως». Ο Gonçalo γνωρίζει επίσης ότι μπορεί να ωθήσει τα όρια της ευαισθησίας ISO κάθε φωτογραφικής μηχανής Sony που χρησιμοποιεί, «μπορώ να επιλέξω ISO 12.800 στην Alpha 1 και ISO 51.200 στην Alpha 9 III χωρίς κανένα πρόβλημα.»

Ο πραγματικός όμως σχεδιασμός προέρχεται από την παρακολούθηση και τη γνώση της συμπεριφοράς των καλλιτεχνών, καθώς ο Gonçalo γνωρίζει ότι αυτό δημιουργεί υπέροχες εικόνες. «Όταν δεν γνωρίζω πολλά πράγματα για το συγκρότημα, τείνω να κάνω σχετική έρευνα για να κατανοήσω τη σκηνική του παρουσία και ερμηνεία», εξηγεί ο Gonçalo.

«Μια φορά, επρόκειτο να φωτογραφίσω ένα αυστραλιανό συγκρότημα που ονομάζεται Airborne και από την έρευνά μου ανακάλυψα ότι υπήρχαν βίντεο κλιπ που έδειχναν τον τραγουδιστή να κατεβαίνει στη μέση του πλήθους. Όταν έφτασα στον χώρο, άκουσα ότι μας επιτρεπόταν να φωτογραφίσουμε μόνο τα πρώτα τέσσερα τραγούδια, κάτι που είναι ασυνήθιστο καθώς συνήθως επιτρέπεται να φωτογραφίζουμε τα πρώτα τρία τραγούδια. Οπότε, είχα μια υποψία ότι κάτι θα συνέβαινε κατά τη διάρκεια αυτού του τέταρτου τραγουδιού».

Η διαίσθηση του Gonçalo απέδωσε. «Πήρα μια καλή θέση όταν τελείωνε το τρίτο τραγούδι, πράγμα που σήμαινε ότι ήμουν εκεί όταν ο τραγουδιστής ανέβηκε στους ώμους ενός φροντιστή σκηνής (roadie). Είχα μαζί μου τον φακό FE 12-24 mm f/2.8 GM και ήμουν ακριβώς μπροστά του. Εν τω μεταξύ, όλοι οι άλλοι φωτογράφοι ήταν πίσω. Περπάτησα προς τα πίσω, με τον φακό στα 12 mm, και καδράρισα ιδανικά τον τραγουδιστή με τον ήλιο ακριβώς πίσω. Στη συνέχεια, ο τραγουδιστής έσπασε ένα κουτάκι μπύρας στο κεφάλι του και όλοι, κι εγώ μαζί, γίναμε μούσκεμα. Όμως, παρ’ όλ’ αυτά, κατόρθωσα να τραβήξω τη φωτογραφία.»

Όταν απαθανατίζει μια συναυλία, ο Gonçalo έχει στόχο να κάνει κάτι περισσότερο από μια απλή φωτογράφιση ερμηνευτών πάνω στη σκηνή - θέλει να αποτυπώνει το πώς νιώθει τη μουσική και να αφηγείται μια ιστορία. «Θέλω να νιώθω τη μουσική μέσω της φωτογραφίας», εξηγεί ο Gonçalo. «Βιώνω αυτό το συναίσθημα και αυτή την αίσθηση σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας και αυτό με ωθεί να τραβώ καλύτερες φωτογραφίες που αποτυπώνουν αυτά τα συναισθήματα».