Με μια Alpha 6700 της Sony στο χέρι, ο Φινλανδός φωτογράφος Hugo Korhonen έθεσε στον εαυτό του το καθήκον να αποτυπώσει την άνοιξη κοντά στη γενέτειρά του, το Kuopio.

«Μου φαίνεται πολύ παράξενο που ταξιδεύω σε όλα αυτά τα μέρη σε όλο τον κόσμο, αλλά τείνω να τραβώ τις καλύτερες φωτογραφίες μου πολύ κοντά στη γενέτειρά μου», λέει ο Hugo. «Υπάρχει πάντα μια ‘στιγμή’ που απλά συμβαίνει. Θα μπορούσε να είναι μπροστά στα μάτια μου. Γνωρίζω την περιοχή τόσο καλά και ξέρω πώς να την κατανοώ και να κινούμαι σε αυτήν».

Η φωτογράφιση της άνοιξης είναι μια μεγάλη πρόκληση για τον Hugo. «Η άνοιξη είναι μια τόσο όμορφη εποχή του χρόνου, αλλά πάντα απέφευγα να βγαίνω έξω και να τραβώ φωτογραφίες καθώς υποφέρω πολύ από αλλεργίες. Ωστόσο, με τις εικόνες που τράβηξα φέτος, είμαι πλέον χαρούμενος που κατόρθωσα να ωθήσω τον εαυτό μου στα άκρα και να τραβήξω μερικές υπέροχες φωτογραφίες».

Γι’ αυτή τη σειρά ανοιξιάτικων φωτογραφιών, ο Hugo χρησιμοποίησε την Alpha 6700 και τον ισχυρό αισθητήρα μεγέθους APS-C 26 megapixel.  «Ξεκίνησα να φωτογραφίζω με μια Alpha 6500, οπότε η επιστροφή σε αυτή τη σειρά μού δημιούργησε ένα όμορφο συναίσθημα. Μου αρέσει πολύ το μέγεθος, ιδιαίτερα η λαβή, η οποία είναι πολύ μεγάλη αν λάβουμε υπόψη το μέγεθος της φωτογραφικής μηχανής. Το πιο πρόσφατο σύστημα εστίασης είναι φανταστικό, είναι απίστευτο το πόσο καλά μπορεί να παρακολουθεί θέματα όπως τα πουλιά που πετούν».

Ο Hugo βρίσκει όμορφες σκηνές για τις εικόνες του, αλλά στη συνέχεια αναζητά μικρά στοιχεία μέσα σε κάθε σκηνή, όπως ανθρώπους, αεροπλάνα, πουλιά ή ζώα, τα οποία δίνουν μια αίσθηση της κλίμακας και δείχνουν πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος και πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος μέσα σε αυτόν.

Η μικρότερη φωτογραφική μηχανή Alpha 6700 και οι φακοί E PZ 10-20 mm f/4 G και E 70-350 mm f/4.5-6.3 G OSS της Sony διευκόλυναν τον Hugo κατά τη φωτογράφιση.

«Μην παραβλέπετε τον συντελεστή κροπαρίσματος που παρέχει ο μικρότερος αισθητήρας!», λέει ο Hugo. «Παλαιότερα πίστευα ότι δεν ήταν καλό να έχεις μικρότερο αισθητήρα, αλλά πλέον, χρησιμοποιώντας τον φακό 10-20 mm, μπορώ να τραβώ τις ευρυγώνιες λήψεις που δεν μπορούσα στο παρελθόν, με πιο ευρυγώνια τη λήψη των 16 mm.»

Παρόλο που στον Hugo αρέσει να φωτογραφίζει με τον φακό των 10-20 mm, υπάρχουν επίσης πολλοί λόγοι για να κάνει φωτογράφιση τοπίων με τηλεφακό, όπως ο τηλεφακός 70-350 mm.

«Πιστεύω ότι στη φωτογραφία πρέπει να κάνεις τις σωστές επιλογές όσον αφορά το περιεχόμενο που μπορείς να χωρέσεις σε μια φωτογραφία. Με μια ευρεία γωνία, μπορείς να δείξεις ένα μεγάλο μέρος της σκηνής, αλλά με έναν τηλεφακό μπορείς να τονίσεις το συγκεκριμένο μέρος του τοπίου που θέλεις να δείξεις, δηλαδή πράγματα που συνήθως δεν θα έβλεπε ο θεατής. Ο τηλεφακός επιτρέπει στον φωτογράφο να εστιάσει πραγματικά στην αφήγηση. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που δεν τείνω να φωτογραφίζω γύρω στα 50 mm, δηλαδή κάτι που φαίνεται φυσιολογικό στην ανθρώπινη όραση».

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι οι περισσότερες εικόνες τοπίου του Hugo είναι τραβηγμένες με κατακόρυφη λήψη. Ο Φινλανδός φωτογράφος αισθάνεται ότι αυτός ο προσανατολισμός λειτουργεί για τις εικόνες του και ο Hugo αναζητά σκηνές όπου μπορεί να κάνει κατακόρυφη λήψη. Υπάρχει όμως άλλος ένας λόγος, ο οποίος αφορά τον τρόπο με τον οποίο καταναλώνουμε πλέον σχεδόν όλοι τις εικόνες.

«Καθώς αναρτώ τις εικόνες μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κατακόρυφος προσανατολισμός είναι βελτιστοποιημένος για τις οθόνες. Στόχος μου είναι, φυσικά, να αποτυπώσω τη σκηνή και να κάνω τέχνη για τον εαυτό μου, θέλω όμως την τέχνη αυτή να την βλέπουν και οι άλλοι. Γνωρίζω ότι αν φωτογραφίζω οριζόντια, πιθανότατα δεν θα δουν τις φωτογραφίες μου τόσοι πολλοί άνθρωποι και οι φωτογραφίες μου δεν θα αναδεικνύουν το μέγιστο των δυνατοτήτων μου.»

Η σειρά κατακόρυφων εικόνων αποκαλύπτει τα πλούσια χρώματα που προσφέρει η εποχή της άνοιξης. Με δροσερά μπλε και εντυπωσιακές ζεστές ανατολές του ήλιου, η χρωματική παλέτα περιλαμβάνει το εντυπωσιακό φως της μπλε ώρας, της ανατολής του ήλιου, του ηλιοβασιλέματος και της χρυσής ώρας.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τον κόσμο κατά τη διάρκεια της ημέρας, ειδικά την Άνοιξη και το Καλοκαίρι. Όταν η ανατολή του ηλίου είναι στις 3:30 π.μ., οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πρόκειται να δουν το εκπληκτικό φως εκείνη την ώρα. Νιώθω επίσης διαφορετικά όταν είμαι ξύπνιος αυτήν την ώρα - ο κόσμος μου φαίνεται πιο μαγικός. Αυτό είναι κάτι που θέλω πάντα να δείχνω στους ανθρώπους - την ομορφιά του κόσμου μας. Και είναι επίσης κάτι που με βοηθάει. Αν είμαι πεσμένος ψυχολογικά, τότε το να βγω έξω και να δημιουργήσω τέχνη είναι κάτι που μπορεί να με βοηθήσει να ξεπεράσω αυτά τα δύσκολα συναισθήματα και να με κάνει να νιώσω λίγη ηρεμία και ανακούφιση.»