Εικόνα Εστίασης

Ο καθένας έχει τη δική του γνώμη για μια φωτογραφία, αλλά όταν διηγείσαι την ιστορία που κρύβεται πίσω της, η φωτογραφία αποκτά ένα εντελώς διαφορετικό συναίσθημα. Αυτή είναι η κόρη μου. Πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια, διαγνώστηκε με καρκίνο του ήπατος. Τώρα αναρρώνει και πάει καλά. Η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Άμστερνταμ, σε έναν φωτογραφικό περίπατο, και ως συνήθως, η κόρη μου ήταν εκεί. Η λήψη δεν ήταν καθόλου σκηνοθετημένη. Την τοποθέτησα μπροστά στον τοίχο, σε ένα πολυσύχναστο σημείο, με ανθρώπους να περπατούν και να μιλούν γύρω της. Απλά της είπα, «πάρε μια πόζα, σκέψου κάτι, γίνε ονειροπόλα». Δεν ήθελα να την φορτώσω με πιο βαριά συναισθήματα. Ήθελα απλώς να αποτυπώσω τα δικά μου συναισθήματα μου σε αυτήν τη φωτογραφία. Την ημέρα που μάθαμε ότι είχε καρκίνο του ήπατος, ολόκληρος ο κόσμος μας σταμάτησε. Είναι κάτι που σε συντρίβει, είναι ένα νέο που σε συγκλονίζει. Το περίεργο, όμως, είναι ότι, όταν κοιτάξαμε έξω, όλος ο κόσμος απλά συνέχιζε τη ζωή του. Αυτό είναι το τρελό πράγμα όταν μαθαίνεις μια τέτοια είδηση: όλοι συνεχίζουν τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Οι άνθρωποι μιλούσαν στα κινητά τους, περιμένοντας να διασχίσουν τον δρόμο στα φανάρια. Θυμάμαι κάποιον να τρώει ένα χάμπουργκερ, κάποιον άλλο να καπνίζει ένα τσιγάρο. Μπορούσα να δω ανθρώπους ελαφρώς ενοχλημένους για το τίποτα - για το ότι έπρεπε να περιμένουν σε ένα κόκκινο φανάρι. Πράγματα που ήταν όλα απολύτως φυσιολογικά. Μακάρι να μπορούσα να έχω και εγώ αυτό το συναίσθημα - να ανησυχώ για κάτι φυσιολογικό, όμως τίποτα από αυτά δεν είχε πια σημασία. Αυτό ήθελα να δείξω και να νιώσω με αυτήν τη φωτογραφία. Σου λέει τα πάντα. Η κόρη μου στέκεται ακίνητη, ποζάρει, σκέφτεται το μέλλον της. Γι’ αυτό ονόμασα τη φωτογραφία «Η ονειροπόλα». Γιατί σε αυτήν την περίπτωση οι άνθρωποι γίνονται ονειροπόλοι. Μπορείς να ονειρευτείς μόνο θετικά πράγματα. Το όραμα, όμως, ενός ονειροπόλου μπορεί επίσης να είναι ένας εφιάλτης. Σχοινοβατείς μεταξύ θετικότητας και αρνητικότητας - πηγαίνοντας απότομα από τη μία πλευρά στην άλλη.

Τράβηξα τη φωτογραφία με την compact RX1R III της Sony και τον σταθερό φακό της 35 mm f/2. Ο φακός αυτός παρέχει ένα όμορφο βάθος πεδίου και το μέγεθος είναι σημαντικό για τη φωτογραφία δρόμου, καθώς δεν θέλω οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται ότι έχω μαζί μου φωτογραφική μηχανή. Η ανάλυση 61 megapixel μού επιτρέπει να κροπάρω διατηρώντας παράλληλα εξαιρετική ποιότητα εικόνας. Η κύρια τεχνική απόφαση για τη λήψη ήταν να χρησιμοποιήσω 1/30 του δευτ. σε f/2.0. Η κόρη μου δεν είναι εντελώς ευκρινής στην εικόνα - υπάρχει μια μικρή κίνηση, αλλά η ατέλεια λειτουργεί υπέρ της εικόνας, διότι όλη η ιστορία αφορά την ατέλεια. Αν η φωτογραφία ήταν πολύ ευκρινής, πολύ καθαρή, πολύ τέλεια συντεθειμένη, δεν θα έδινε την αίσθηση που ήθελα να εκφράσω. Είμαι τόσο περήφανος για το κορίτσι μου - για το πόσο δυνατή είναι, για το πώς αντιμετωπίζει τη ζωή, για όλα όσα κάνει, καθώς και για το ότι είναι ονειροπόλα. Γι’ αυτό είμαι πραγματικά περήφανος που μιλάω γι’ αυτήν την εικόνα.