Καλυμμένη με καταπράσινα δάση και μαγκρόβια έλη, η πλούσια σε φυσικές ομορφιές επαρχία Milne Bay της Παπούα Νέας Γουινέας αποτελεί το νοτιοανατολικότερο άκρο της χώρας και εκτείνεται νωχελικά στη Θάλασσα του Σολομώντα, όπου δημιουργεί έναν σχηματισμό με περισσότερα από 600 μικρά νησιά. Φιδωτά ποτάμια και ρυάκια διασχίζουν το κουβάρι της ζούγκλας και των λιβαδιών. Όσο παράξενο και αν φαίνεται στα μάτια των Δυτικών, αυτοί είναι οι δρόμοι και οι αυτοκινητόδρομοι του Milne Bay.

Αυτό είναι το τοπίο που συνθέτει το φόντο του «Echoes», του όμορφου οπτικού δοκιμίου του Paolo Sodi που καταγράφει μερικές φευγαλέες ημέρες στη ζωή ενός αγοριού της περιοχής που ονομάζεται Sereva. Η ταινία περιγράφει τους αγώνες και τις ελπίδες του Sereva και της οικογένειάς του, καθώς και την εντυπωσιακή ομορφιά που γεμίζει τις ημέρες τους.

«Στις αρχές των γυρισμάτων του «Echoes», κινηματογραφούσα τον Severa καθώς έπαιζε με επίπεδα βότσαλα στην άκρη ενός ποταμού», θυμάται ο Paolo. «Τα πετούσε στριφογυριστά στο νερό και τα έβλεπε να κάνουν ‘βατραχάκια’, όπως κάνουν τα παιδιά σε όλο τον κόσμο, παίρνοντας απέραντη χαρά από το απλό παιχνίδι. Στη συνέχεια, πήγε στο ποτάμι να κολυμπήσει. Εκείνη τη στιγμή άρχισε να βρέχει πολύ δυνατά. Ήταν μια μαγική στιγμή και η ευτυχία του ήταν μεταδοτική. Ήταν η απόλυτη χαρά της ζωής μόνο και μόνο από το γεγονός της ανθρώπινης ύπαρξης.»

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Paolo βρέθηκε στην Παπούα Νέα Γουινέα, αλλά το «Echoes» ήταν ένα διαφορετικό πρότζεκτ γι’ αυτόν. «Πριν από οκτώ χρόνια, ταξίδεψα εκεί για πρώτη φορά για να γυρίσω μια ταινία για τους ανθρώπους και τα ζώα της περιοχής αυτής», εξηγεί ο Paolo, «και ανακάλυψα αυτή τη μαγική γη. Όταν συναντάς φυλές και βλέπεις την άγρια ​​ζωή και τη ζούγκλα, αντιλαμβάνεσαι αμέσως πόσο διαφορετικό και πόσο ξεχωριστό είναι να ζεις εκεί.»

«Από τότε, ήθελα να επιστρέψω και να γυρίσω άλλη μια ταινία», συνεχίζει ο Paolo, «και μιλούσα στην ομάδα μου που βρισκόταν εκεί συζητώντας διάφορες ιδέες. Μία από αυτές σχετιζόταν με τα κανό που χρησιμοποιούν οι αυτόχθονες. Υπάρχουν δύο είδη κανό – τα πολεμικά κανό είναι μακρύτερα, μεγαλύτερα και πιο όμορφα, ενώ τα κανό για ψάρεμα είναι πιο απλά και πιο λειτουργικά. Στο πλαίσιο αυτού του πρότζεκτ, ήθελα να μιλήσω με τους ανθρώπους που ζούσαν στο τροπικό δάσος, να δω πώς κατασκευάζονται τα κανό τους και πώς αυτά αποτελούν μέρος της ζωής τους. Προφανώς, ζώντας στην Ιταλία, δεν είναι δυνατό για μένα να κάνω προσωπική έρευνα γι’ αυτά τα πράγματα, οπότε η ομάδα μου μού έστειλε πολλά βίντεο. Όταν είδα το βίντεο με τον Sereva, η εστίασή μου άλλαξε αμέσως.»

Οι ζωές των ανθρώπων αλλάζουν και το ίδιο αλλάζει και το δημιουργικό τους όραμα. Πριν από δύο χρόνια, ο Paolo έγινε πατέρας, οπότε η προσοχή του επικεντρώθηκε αναπόφευκτα στη ζωή των παιδιών σε αυτό το περιβάλλον. «Μετά τη γέννηση της κόρης μου, ο τρόπος σκέψης μου άλλαξε. H κόρη μου είναι η μούσα μου, η έμπνευσή μου και αντιλήφθηκα αμέσως τη σύνδεση με τον Sereva. Οπότε, το «Echoes» είναι η ιστορία του. Ο Sereva είναι ο πρωταγωνιστής. Το ντοκιμαντέρ αυτό αναφέρεται στη ζωή του και τα όνειρα της οικογένειάς του για το τι μπορεί να γίνει όταν μεγαλώσει. Αναφέρεται στο τι λείπει από τους ανθρώπους, αλλά επίσης και σε αυτό που έχουν.»

Επί 12 ημέρες, ο Paolo ακολουθούσε τον Sereva, καταγράφοντας τη διαδρομή του προς το σχολείο και τη ζωή του στο χωριό. «Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που είναι φυσιολογικά», εξηγεί ο Paolo, «και πολλά που δεν είναι. Φανταστείτε ένα αγόρι εννέα ή δέκα ετών που ξυπνά και βουρτσίζει τα δόντια του, φοράει μια κανονική σχολική στολή και ένα σακίδιο πλάτης, αλλά μετά αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχει παπούτσια. Επίσης, δεν ανεβαίνει σε σχολικό λεωφορείο ούτε τον πηγαίνουν στο σχολείο οι γονείς του. Πηγαίνει στο σχολείο κάνοντας κουπί με ένα κανό για ψάρεμα, ενώ διασχίζει νερά στα οποία υπάρχουν θαλάσσιοι κροκόδειλοι, φίδια και επικίνδυνα έντομα. Πηγαίνει μόνος του και δεν φοβάται ποτέ. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν κάτι ξεχωριστό, όμως γι’ αυτό το παιδί είναι κάτι φυσιολογικό.»

Ο Sereva ανέπτυξε γρήγορα μια καλή σχέση με τον Paolo και δεν αναστατώθηκε καθόλου από το ότι κάποιος τον κινηματογραφούσε. «Μόλις αρχίσαμε το γύρισμα ήταν κάπως ψυχρός μαζί μου και αρκετά σοβαρός, αλλά τις επόμενες ημέρες ήμασταν συνέχεια μαζί και περάσαμε υπέροχα. Ήταν πολύ περίεργος για τις κάμερές μου και τη διαδικασία αντιγραφής των λήψεων σε σκληρούς δίσκους. Επίσης, δεν είχε ξαναφάει ποτέ Nutella, οπότε η Nutella ήταν αυτό που μας ένωσε! Ένα βράδυ πριν από το δείπνο, μας τραγούδησε και ένα όμορφο τραγούδι, το οποίο περιλαμβάνεται στο τέλος του ντοκιμαντέρ.»

Ο Paolo πιστεύει ότι ο εξοπλισμός που επέλεξε είχε μεγάλο αντίκτυπο στη σχέση του με τον Sereva και, επομένως, στην επιτυχία του πρότζεκτ, ειδικά όσον αφορά το να μην δοθεί υπερβολικό βάρος σε ένα ευαίσθητο θέμα. «Χρησιμοποίησα κυρίως τη Sony BURANO γι’ αυτό το πρότζεκτ», εξηγεί ο Paolo. «Τη θεωρώ μια ονειρική κάμερα και ιδανική για την παραγωγή ντοκιμαντέρ.»

«Το σώμα είναι τόσο μικρό και ελαφρύ, που μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις έχοντάς την στο χέρι ή στον ώμο και δεν χρειάζεται εξοπλισμός στερέωσης», συνεχίζει ο Paolo. «Αυτό είναι υπέροχο όταν θέλεις να καταγράψεις απλές, ήσυχες στιγμές όπως έκανα εγώ με τον Sereva. Είναι πολύ πιο αληθινό και αυθεντικό να κάνεις το γύρισμα μόνος σου... χωρίς πρώτο βοηθό κάμερας, καθώς είχα τη δυνατότητα να βασιστώ στην εξαιρετική λειτουργία αυτόματης εστίασης της κάμερας, χωρίς να χρειάζονται βοηθοί χειριστές φωτιστικών σωμάτων… Τον περισσότερο χρόνο ήμασταν μόνο εγώ και ο Sereva, ταξιδεύοντας μαζί ενώ εγώ αφηγούμουν την ιστορία του. Αν υπήρχαν πέντε ή έξι άνθρωποι πίσω από την κάμερα, ο Sereva θα ενεργούσε διαφορετικά.»

Έχοντας την ίδια επιθυμία για αυθεντικότητα, o Paolo βασίστηκε στην άψογη απόδοση της BURANO σε χαμηλό φωτισμό. «Θέλω να εργάζομαι μόνο με φυσικό φως», εξηγεί ο Paolo. «Το φως στην Παπούα Νέα Γουινέα είναι πανέμορφο, οπότε ήμουν ευτυχής που μπορούσα να χρησιμοποιώ το εκάστοτε φως του ήλιου ή να κινηματογραφώ δίπλα στις φλόγες της αναμμένης φωτιάς αν χρειαζόταν. Όμως, είχα τη δυνατότητα να το κάνω μόνο χάρη σε χαρακτηριστικά όπως οι δύο βασικές ρυθμίσεις ISO της BURANO, δηλαδή 800 ISO και 3200 ISO, οι οποίες μου επέτρεπαν να επιλέγω τη βέλτιστη ευαισθησία για τη σκηνή που κατέγραφα, χωρίς απώλεια ποιότητας εικόνας.»

«Επίσης, δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω ούτε αναρτήρα», συνεχίζει ο Paolo, «και έτσι η ενσωματωμένη λειτουργία IBIS της κάμερας ήταν ζωτικής σημασίας. Αυτό σήμαινε ότι μπορούσα να περπατώ μαζί με τον Sereva και να τραβώ όμορφα, ομαλά πλάνα, καθώς και να κάνω λήψεις μεγαλύτερης διάρκειας με το χέρι όταν χρειαζόταν. Μάλιστα, αν και χρησιμοποίησα κανονικούς φακούς, όπως οι φακοί FE 12-24 mm f/2.8 GM και FE 24-70 mm f/2.8 GM, γι’ αυτή την ταινία, χρησιμοποίησα επίσης τον φακό FE 200-600 mm f/5.6-6.3 G OSS όταν ο Sareva βρισκόταν στο νερό μέσα στο κανό. Αυτό σήμαινε ότι μπορούσα να τραβάω κοντινά πλάνα του Sareva καθώς έκανε κουπί ή να πραγματοποιώ λήψεις των κυματισμών στο νερό, προσθέτοντας υφή στην αφήγηση.»

Μια κομβική στιγμή της ταινίας είναι η συνέντευξη του Paolo με τον πατέρα του Sereva, ο οποίος μιλάει για το πώς θέλει τις καλύτερες ευκαιρίες και τα καλύτερα αποτελέσματα για τον υιοθετημένο γιο του: ένα δικό του κανό, ώστε να μπορεί να δουλεύει και να μπορέσει κάποτε να κατασκευάσει το δικό του σπίτι. Γυρίζοντας την ταινία αυτή, ο Πάολο ανακάλυψε κάτι που είχε απήχηση και στον ίδιο, τις δικές του ελπίδες.

«Όταν έδειξα μερικές λήψεις του Sereva σε ένα παιδί στην Ιταλία, το παιδί αυτό μου είπε ότι είναι λυπηρό που οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν και δεν μπορούν να κάνουν όλα τα πράγματα που έχουμε και κάνουμε εμείς. Τα γκάτζετ και τις πολυτέλειες. Εγώ θα έλεγα ότι έχουν κάτι παραπάνω. Ναι, μπορεί να είναι μια δύσκολη ζωή, αλλά ζουν περιτριγυρισμένοι από φύση με εκπληκτική ομορφιά, έχουν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς και εκτιμούν και τα δύο. Κάθε παιδί έχει ένα όνειρο και κάθε οικογένεια πρέπει να έχει ένα όνειρο για το παιδί της. Προσπαθούν να το υλοποιήσουν μαζί. Τα πιο απλά πράγματα, όμως, μπορεί να έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη και να παρέχουν τη μεγαλύτερη ανταμοιβή. Αυτό το πράγμα θέλω να διδάξω στην κόρη μου.»