Αρκετά καλό για να το φας

"Πολλές φορές στην καριέρα μου, μου έχει ζητηθεί να φωτογραφίσω κάτι που δεν είναι για μένα σημαντικό" λέει η Kate Kirkman, "και κάποιες φορές έχω αρνηθεί. Πάντα όμως βρίσκω τη φωτογράφιση φαγητού ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Είναι δημιουργική και ιδιαίτερη, και μου αρέσει πολύ όταν μου γίνεται σχετική πρόταση".

Η Kate ειδικεύεται στο πορτραίτο και συχνά φωτογραφίζει για το personal branding πελατών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται σεφ και διατροφολόγοι. Σε συνδυασμό με την εμπειρία της στις καλές τέχνες και την προσοχή που δείχνει στη λεπτομέρεια, η φωτογράφιση φαγητού της ταιριάζει πολύ. Τόσο πολύ που διαχειρίζεται και έναν ιστότοπο φωτογραφίας φαγητού, το foodbylumiere.co.uk.

"Ένα από τα πράγματα που με ελκύουν" συνεχίζει, "είναι οι περιπλοκότητες της φωτογραφίας φαγητού. Μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά απαιτεί τεράστια προσπάθεια, τόσο αισθητικά όσο και τεχνικά. Σε εξέχουσες περιπτώσεις, μπορεί να υπάρχει στιλίστας φαγητού και στιλίστας σκηνικών, αλλά συνήθως το στάιλινγκ το κάνεις εσύ. Η σύνθεση και η θεωρία χρώματος είναι πολύ σημαντικά, το ίδιο και ο φωτισμός. Κάποιες φωτογραφίες είναι λιτές, ενώ άλλες έχουν υψηλή περιπλοκότητα. Κάθε πιάτο και κάθε εστιατόριο αφηγείται μία διαφορετική ιστορία".

Ένα πρόσφατο έργο στο οποίο εργάστηκε η Kate ήταν για "μία υπέροχη γκουρμέ μπυραρία που λέγεται The Hundred. Μεταξύ άλλων, σε αυτό το έργο φάνηκε πόσο επηρεάζουν τη φωτογράφιση οι δημιουργοί φαγητού" εξηγεί η Kate. "Εσύ μπορεί να θέλεις να φωτογραφίσεις με έναν τρόπο που αντικατοπτρίζει το στιλ σου" συνεχίζει, "αλλά ο σεφ ή ο στιλίστας θα έχουν τις δικές τους απόψεις. Στην προκειμένη περίπτωση, ήθελαν πολλή απλότητα, με αφαιρετικό στιλ και το κάδρο καθαρό από οτιδήποτε θα αποσπούσε την προσοχή από το φαγητό. Επιπλέον, ήθελαν να συμπεριληφθούν τα τραπέζια και οι τοίχοι της μπυραρίας, για μια πιο ολοκληρωμένη αίσθηση".

Η Kate φωτογράφισε μια σειρά από συνθέσεις επίπεδης διάταξης και πιο κανονικές γωνίες, καθώς και εσωτερικούς χώρους του εστιατορίου. "Η πανοραμική οπτική γωνία έχει γίνει πολύ δημοφιλής" εξηγεί η ίδια, "και είναι πιθανότατα η πιο σημαντική λήψη σε πολλές φωτογραφίσεις. Εμφανίζεται συχνά στα μέσα δικτύωσης και υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για αυτό. Είναι τολμηρή και εντυπωσιακή, η επιφάνεια του τραπεζιού αποτελεί έτοιμο φόντο και προσφέρει μεγάλο περιθώριο δημιουργικότητας. Η μόνη περίπτωση όπου δεν λειτουργεί είναι όταν το φαγητό έχει ύψος" λέει γελώντας, "οπότε αν έχουμε ένα ψηλό μπέργκερ ή μια στοίβα βάφλες, τότε κάνουμε κάτι άλλο".

"Για τις πανοραμικές" συνεχίζει, "τοποθετώ τη Sony Alpha 7R IV σε μια χειροποίητη βάση που στερεώνεται πάνω σε σταντ για φώτα. Μου δίνει μεγαλύτερη σταθερότητα και ευελιξία από ό,τι το τρίποδο. Συνδέω απομακρυσμένα τη μηχανή με μια οθόνη ή ένα laptop και συνθέτω χρησιμοποιώντας αυτό, μετακινώντας το θέμα στην καλύτερη θέση και όχι τη μηχανή. Η εναλλαγή σε πιο ανθρώπινη γωνία, από περίπου 20 έως 45ºμοίρες στην πραγματικότητα είναι πιο δύσκολο", συνεχίζει, "γιατί βάζει μεγαλύτερο μέρος του δωματίου στο παιχνίδι και φυσικά τα πάντα μέσα στο καρέ πρέπει να είναι φωτισμένα ή στιλιζαρισμένα.

Αναφορικά με την εστίαση, η Kate προτιμάει να τη ρυθμίζει με το χέρι, χρησιμοποιώντας τον τονισμό περιγραμμάτων της Sony Alpha 7R IV, "και πολύ συχνά χρησιμοποιούμε μετρητές βάθους πεδίου για να υπολογίσουμε τι μέρος από το θέμα πρέπει να παραμείνει ευκρινές. Συνήθως, χρησιμοποιώ τον φακό macro FE 50 mm f/2.8, γιατί είναι μικρός και ελαφρύς, αλλά με εντελώς ανοιχτό διάφραγμα, για να έχω ρηχή εστίαση. Ιδανικά, θέλω το 90% του θέματος να βρίσκεται σε εστίαση, δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του πιάτου και του σερβίτσιου, καθώς και του φαγητού, οπότε είναι φυσιολογικό να πέφτουν λίγο τα στοπ, αλλά δεν αποτελεί πρόβλημα με κλειδωμένη τη μηχανή".

"Κάτι επίσης τέλειο στην Alpha 7R IV" συνεχίζει η Kate, "είναι ότι ξέρω πως μπορώ να τραβήξω μία λήψη ενός πιάτου και να κροπάρω πολλές συνθέσεις μόνο από αυτήν, χάρη στην ανάλυση των 60,2 megapixel. Σε συνδυασμό με τα χαμηλότερα ISO, προσφέρει εκπληκτικές εκτυπώσεις, κάτι σημαντικό, γιατί πολλές από αυτές τις φωτογραφίες προορίζονται για σελίδες περιοδικών ή μενού, όπου η ευκρίνεια είναι απολύτως απαραίτητη.

Κάτι σημαντικό που πρέπει να προσέχει ωστόσο, είναι οι αντανακλάσεις. "Αν δεν τις προσέξετε, μπορεί να εξελιχθούν σε εφιάλτη" παρατηρεί η Kate , "γιατί δημιουργούν σκληρή και άσχημη αντίθεση στις λήψεις και προσελκύουν το βλέμμα μακριά από το φαγητό. Για να τις αποφύγουμε, χρησιμοποιούμε τροποποιητές φωτός όπως softbox, αλλά επίσης, επιλέγουμε σερβίτσια και πιάτα που είναι ματ ή έχουν πλούσια πατίνα. Σίγουρα δεν θέλουμε να αρχίσουμε να προσαρμόζουμε τη θέση του φωτός ανάλογα με τις αντανακλάσεις. Μόνο ό,τι λειτουργεί καλύτερα για το θέμα. Αν όλα τα υπόλοιπα αποτύχουν, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ματ σπρέι που θαμπώνουν τις αντανακλάσεις, απλώς μετά δεν πρέπει να φάτε το φαγητό που ψεκάσατε!"

Σημαντικός παράγοντας επιτυχίας, λέει η Kate, είναι η πλήρης αξιοποίηση της ζωντανής προβολής της μηχανής. "Επειδή βλέπω την εικόνα απευθείας από τον αισθητήρα" λέει, "μπορώ να κάνω πιο εύκολα αλλαγές στην έκθεση και στην εστίαση, αλλά καθώς η μηχανή είναι σε τρίποδο ή βάση, μπορώ να φωτίσω με συνεχές φως αντί για φλας, κάτι που με βοηθάει απίστευτα να οραματιστώ τον φωτισμό. Μάλιστα, η μόνη στιγμή που χρησιμοποιούμε φλας είναι όταν πρέπει να παγώσουμε τις λεπτομέρειες, όπως στη φωτογράφιση κάποια τροφής που χύνεται ή αν πετάμε ζάχαρη στον αέρα!”

"Θέλω ο φωτισμός να παραμένει όσο το δυνατόν πιο φυσικός" συνεχίζει, "αλλά και να αναδεικνύεται το σχήμα και η υφή του φαγητού. Φυσικά, μοιάζει πολύ με τον φωτισμό της παραδοσιακής νεκρής φύσης, δηλαδή το αντίθετο από αυτό που συνήθως κάνω στα πορτραίτα μου . Αν ρίξεις φως από μπροστά, μπορεί να βγαίνει πολύ επίπεδη η εικόνα, αλλά εδώ το έντονο φως και η σκιά είναι πολύ σημαντικά, οπότε συχνά φωτίζω από πλάγια ή από πίσω. Και αν το θέμα είναι φωτοδιαπερατό, θα επιλέξω πλήρη φωτισμό από πίσω και θα χρησιμοποιήσω ανακλαστήρες ή λευκά πάνελ για να το γεμίζω".

"Όπως με κάθε θέμα όμως" καταλήγει, "το πιο σημαντικό είναι να αναπτύξεις το δικό σου ύφος. Πρέπει να ξέρεις πώς θέλεις το τελικό αποτέλεσμα κι εγώ προσωπικά προτιμώ κάτι πιο ατμοσφαιρικό, ένα παιχνίδι με την αντίθεση, το φως και τη σκιά. Δεν πειράζει αν ο πελάτης θέλει κάτι άλλο, απλώς πρέπει να ξέρεις πώς να προσαρμοστείς. Σε τελική ανάλυση, στόχος είναι το φαγητό να φαίνεται τόσο καλό ώστε να θέλεις να το φας, και μόλις τελειώσεις, μπορείς να κάνεις ακριβώς αυτό. Κι αυτός σίγουρα είναι ένας από τους βασικούς λόγους που κάνουμε αυτήν τη δουλειά!"