Στις ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες της άνυδρης εσχατιάς της ερήμου, μια σκληραγωγημένη ομάδα ταξιδιωτών διασχίζει εχθρικό έδαφος, ενώ εμβληματικοί χαρακτήρες συγκρούονται σε μια ανελέητη μάχη για την επιβίωση. Αν αυτό ακούγεται σαν την πλοκή μιας κλασικής ταινίας γουέστερν, τότε το τελευταίο πρότζεκτ ντοκιμαντέρ του Chris Schmid με τίτλο «Bone Dry» μπορεί να γνωρίσει καταπληκτική επιτυχία.

Ενώ, όμως, οι ταινίες και οι τηλεοπτικές σειρές γουέστερν συχνά απεικονίζουν την ηθική να μάχεται το χάος, εδώ ο μοναδικός νόμος είναι αυτός της επιβίωσης. «Είναι μια ταινία για τον κύκλο της ζωής», εξηγεί ο Chris, «όπου παρακολουθούμε την ετήσια μετανάστευση των γκνου από τα νότια του Σερενγκέτι προς τα βόρεια και αντίστροφα. Ακολουθούν τις βροχές και το φρέσκο χορτάρι, αλλά το ταξίδι τους είναι επικίνδυνο, καθώς διασχίζουν φουσκωμένα ποτάμια και αποφεύγουν θηρευτές όπως οι κροκόδειλοι, τα λιοντάρια, τα τσιτάχ και οι ύαινες. Τη γυρίσαμε, όμως, ώστε να μοιάζει σαν ένα κλασικό γουέστερν».

Τι έκανε, λοιπόν, τον Chris να χρησιμοποιήσει μια τόσο δημιουργική προσέγγιση; «Υπάρχουν πολλά ντοκιμαντέρ φυσικής ιστορίας για το θέμα αυτό και τόσα πολλά βίντεο στο διαδίκτυο που ανταγωνίζονται προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή του κοινού, οπότε θέλαμε πολύ να κάνουμε κάτι φρέσκο και καθηλωτικό», λέει ο Chris. «Η αφήγηση βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, διότι υπάρχουν σημαντικά πράγματα που πρέπει να κατανοηθούν και το κοινό δεν θέλει ψεύτικες ιστορίες. Μπορούμε, όμως, να δανειστούμε συγκεκριμένα θέματα και εργαλεία από τον κινηματογράφο προκειμένου να κάνουμε την ταινία πιο συναρπαστική. Ελπίζω ότι αυτό θα κάνει τους ανθρώπους να την προσέξουν».

Ένα από αυτά τα εργαλεία είναι η ανάδειξη των χαρακτήρων, πράγμα που σύμφωνα με τον Chris μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αφοσίωση και κινηματογραφικά γυρίσματα σε βάθος χρόνου. «Για το πρότζεκτ αυτό, κάνουμε γυρίσματα κατά διαστήματα επί περίπου μισό χρόνο», εξηγεί ο Chris, «ξεκινάμε τον Απρίλιο και ακολουθούμε τη μετανάστευση των ζώων προς τον βορρά τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Στη συνέχεια, τα ακολουθούμε ενώ επιστρέφουν στα νότια καθώς πλησιάζουμε στον Νοέμβριο. Αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα μας επιτρέπει να βρούμε ένα αφήγημα και να επικεντρωθούμε σε συγκεκριμένα ζώα και συγκεκριμένες ομάδες οικογενειών, τόσο στο κοπάδι των γκνου όσο και στους θηρευτές που βασίζονται σε αυτά».

«Εδώ», συνεχίζει o Chris, δίνουμε τη μεγαλύτερη προσοχή ‘και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες’, κυρίως στις ύαινες, οι οποίες βρίσκονται συχνά στη σκιά των λιονταριών και των τσιτάχ. Αυτός είναι ένας από τους κύριους σκοπούς της ταινίας, να δώσει δηλαδή φωνή σε αυτά τα είδη. Οι ύαινες συχνά απεικονίζονται ως οι ‘κακές’ και στη μυθοπλασία παρουσιάζονται άδικα ως μοχθηρές, ραδιούργες και δειλές. Στο πλαίσιο, όμως, αυτής της ταινίας, θα είμαστε σε θέση να δείξουμε πώς αυτές οι απεικονίσεις είναι καρικατούρες και δεν περιγράφουν έναν αληθινό χαρακτήρα». «Οι ύαινες», συνεχίζει ο Chris, «όχι μόνο έχουν οικείους και αναγνωρίσιμους ρόλους στις αγέλες τους, με ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς, αλλά είναι τόσο έξυπνες όσο οι χιμπατζήδες. Επίσης, διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στο οικοσύστημα. Χάρη στις ύαινες και τα άλλα πτωματοφάγα ζώα, δεν υπάρχει σχεδόν καμία ασθένεια στο Σερενγκέτι. Φυσικά, παραμένουν ύαινες. Ο λόγος, όμως, για τον οποίο μπορεί να σκοτώσουν ένα ζώο είναι διότι πρέπει να ταΐσουν τα μικρά τους ή να αποφύγουν τον ανταγωνισμό από άλλα σαρκοφάγα είδη». Το ίδιο ισχύει με τα γκνου, λέει ο Chris. «Οι άνθρωποι συχνά σκέφτονται το κοπάδι ως μια ενιαία οντότητα. Όταν, όμως, αφιερώσεις χρόνο για να τα μελετήσεις, κάθε γκνου είναι ξεχωριστό. Υπάρχουν πολλές μικρές οικογενειακές ομάδες, με θείους και θείες να μένουν μαζί για προστασία, κάτι που μπορείς να διαπιστώσεις όταν τα γκνου διασχίζουν τον ποταμό. Υποστηρίζουν το ένα το άλλο».

«Αν μπορέσουμε να ευαισθητοποιήσουμε τους ανθρώπους και να καλλιεργήσουμε την ενσυναίσθηση, μπορούμε να τους δώσουμε κίνητρο να προστατέψουν αυτά τα είδη και, συνεπώς, ολόκληρο το οικοσύστημα», συνεχίζει ο Chris. «Οι απειλές είναι άφθονες. Επειδή δεν μεταναστεύουν, σε κανονικές κλιματικές συνθήκες οι ύαινες πρέπει να επιβιώσουν ενώ περιμένουν να επιστρέψουν τα γκνου, κάτι που αποτελεί από μόνο του μια δοκιμασία. Όμως, πλέον, δέχονται πιέσεις και από τη γεωργία, πράγμα που σημαίνει ότι αυτά τα είδη πρέπει να επιβιώσουν σε ολοένα και μικρότερες εκτάσεις. Οπότε, υπάρχει πολύ περισσότερος ανταγωνισμός για την τροφή και εντονότερες συγκρούσεις μεταξύ τους». «Η κλιματική αλλαγή σημαίνει επίσης ότι οι θερμοκρασίες αυξάνονται και βρέχει λιγότερο», λέει ο Chris. «Συνεπώς, υπάρχει περισσότερη έρημος, λιγότερη τροφή, λιγότερη βοσκή και ο πληθυσμός μειώνεται. Οπότε, η πίεση αυξάνεται και πάλι. Το διαπιστώνουμε αυτό σε όλο τον κόσμο. Όταν διαλύεις ένα τμήμα ενός συστήματος, διαλύεις και τα υπόλοιπα τμήματα».

Για να πετύχει τον στόχο του, δηλαδή να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ φυσικής ιστορίας σε στιλ γουέστερν, ο Chris έχει λάβει πάρα πολλές αποφάσεις κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και του post production, προβαίνοντας σε συγκεκριμένες επιλογές σχετικά με τον εξοπλισμό, το καδράρισμα, τη διαβάθμιση, τη μουσική, ακόμη και τη γραμματοσειρά και τα ονόματα των χαρακτήρων που χρησιμοποιούνται στην αφήγηση. «Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο στην παρακολούθηση ταινιών γουέστερν», λέει ο Chris, «ιδιαίτερα κάποια πιο σύγχρονα παραδείγματα, όπως οι ταινίες ‘Η εξουσία του σκύλου’ και ‘Train Dreams’. Συνεπώς, ξεκινάμε συνθέτοντας με συγκεκριμένους τρόπους για να δημιουργήσουμε αυτή την ατμόσφαιρα προτού της δώσουμε χρώμα και ήχο γουέστερν κατά το στάδιο του post production».

«Για παράδειγμα», συνεχίζει ο Chris, «για τις ευρείες λήψεις που δείχνουν τα τοπία του Serengeti, χρησιμοποιούμε το ίδιο είδος αναμορφικών φακών που χρησιμοποιούν οι κινηματογραφιστές. Η απεικόνιση του τόπου είναι πολύ σημαντική και πρέπει να δούμε τις ερήμους, τα βουνά και τα γεμάτα σκόνη οροπέδιά του, τα οποία έχουν την ίδια επική κλίμακα με την Αμερικανική Δύση. Είναι πολύ όμορφο να κάνεις γυρίσματα κατά τη διάρκεια των χρυσών και μπλε ωρών και το ίδιο το Σερενγκέτι μετατρέπεται σε έναν χαρακτήρα, μια αναπαράσταση της αδάμαστης φύσης». «Ωστόσο, αυτοί οι φακοί δεν παρέχουν μεγάλη μεγέθυνση, οπότε για τις λήψεις δράσης που απεικονίζουν τη συμπεριφορά των ζώων, χρησιμοποιούμε κανονικούς τηλεφακούς. Σε αυτές τις λήψεις, η κινηματογραφική κάμερα Burano της Sony δείχνει στο έπακρο τις πραγματικές της δυνατότητες. Χάρη στον αισθητήρα 8K, είναι μια εξαιρετική κάμερα για εργασία σε διαφορετικά φορμά, οπότε, αν και χρησιμοποιούμε συχνά τους φακούς με φορμά Super 35 που παρέχουν αρχείο 5,7K, η κάμερα αυτή εξακολουθεί να παρέχει άφθονη ανάλυση για το κροπάρισμα ή τη σταθεροποίηση των λήψεων».

Σύμφωνα με τον Chris, η ταχύτητα και η προσαρμοστικότητα της κινηματογραφικής κάμερας Burano της Sony είναι επίσης ένα χαρακτηριστικό που την κάνει να ξεχωρίζει. «Έχω ρυθμίσει τα κουμπιά λειτουργιών της κάμερας έτσι ώστε να μπορώ να αντιδρώ στη στιγμή», επιβεβαιώνει ο Chris. «Το ένα είναι ρυθμισμένο να μετακινείται αυτόματα ανάμεσα στις λειτουργίες κροπαρίσματος και το άλλο είναι μια συντόμευση προς τη λειτουργία αργής κίνησης 120 fps. Το τρίτο κουμπί ελέγχει τη λειτουργία προεγγραφής. Το έχω ρυθμίσει έτσι ώστε να αποθηκεύει 10 δευτερόλεπτα λήψεων ανά πάσα στιγμή, κάτι που είναι απίστευτο για τη φωτογράφιση άγριας ζωή. Πατάς το κουμπί εγγραφής Rec όταν συμβαίνει κάτι και έχεις ήδη αποθηκευμένα 10 δευτερόλεπτα λήψεων». «Λόγω της απαιτούμενης διαβάθμισης, οι λήψεις γίνονται σε SLog3 και χρησιμοποιούμε το φορμά Raw 16-bit της κάμερας, το οποίο είναι πολύ μικρότερο σε μέγεθος αρχείου από το φορμά ProRes, οπότε χρειαζόμαστε πολύ λιγότερους σκληρούς δίσκους στην τοποθεσία», αποκαλύπτει ο Chris, «ενώ η κάμερα εκκινείται τόσο γρήγορα που μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις σχεδόν αμέσως μόλις υπάρχει δράση. Η λειτουργία Dual ISO σημαίνει επίσης ότι μπορούμε να κάνουμε λήψεις με πολύ υψηλότερη ποιότητα μετά τη δύση του ηλίου και το εσωτερικό φίλτρο ND σού επιτρέπει να κάνεις προσαρμογές σε κλάσμα του δευτερολέπτου εάν κάποιο θέμα μετακινηθεί από σκιασμένο σημείο σε σημείο όπου πέφτει το φως του ήλιου».

«Εκτός, όμως, από τις υπέροχες λήψεις, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στα οποία με βοηθά η Sony είναι η παραγωγή και διανομή του ντοκιμαντέρ «Bone Dry», καταλήγει ο Chris. «Όταν ολοκληρωθεί η ταινία, ο κόσμος πρέπει να τη δει, διότι διαφορετικά κανένας στόχος της δεν θα επιτευχθεί. Θέλω να αλλάξω τη γνώμη των ανθρώπων για αυτό το αδικημένο είδος και να δείξω ότι είναι εξίσου σημαντικό με τα είδη που θεωρούνται ‘πρωταγωνιστές’». «Η ευαισθητοποίηση των ανθρώπων είναι ένα πολύ δύσκολο έργο, αλλά οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι για να προστατέψουν ένα μέρος, πρέπει να προστατέψουν κάθε είδος μέσα σε αυτό, όχι μόνο τα εμβληματικά είδη και τους κορυφαίους θηρευτές. Το ίδιο ισχύει και για οποιοδήποτε οικοσύστημα, είτε βρίσκεται στην Αφρική, στην Ευρώπη, στην ξηρά ή κάτω από τη θάλασσα. Όταν ακολουθείς τους χαρακτήρες και βλέπεις πόσο έξυπνοι είναι, πώς φροντίζουν ο ένας τον άλλον, τους κατανοείς και θέλεις να τους προστατέψεις. Ας ελπίσουμε ότι το «Bone Dry» θα κάνει ακριβώς αυτό».